ไร่ภคิราห์ BKPP EP 14 (NC 18+)
ภคิณเค่นยิ้มก่อนก้มลงจุมพิตริมฝีปากแดงก่ำอีกครั้ง
ลิ้นร้อนแทรงเข้ามากวาดต้อนความหวานในโพรงปากอ่อนนุ่มอย่างช่ำชอง
และตวัดมืออีกข้างโอบล้อมเอวคอดกิ่วเอาไว้ มือหนาซุกซนลูบไล้ผิวกายนิ่ม
บีบแฟ้นจนเกิดเป็นรอยมือแดงก่ำ
สายตายั่วยวนของคนใต้ร่างส่งผลให้ภคิณอดใจไม่ไหว ก้มลงขบกัดซอกคอขาวจนเกิดรอยช้ำ
เด็กน้อยได้แต่เงยหน้าขึ้นเปิดช่องทางให้ลำคอขาวถูกรุกล้ำ
“อื้อ”
เสียงครางหวานหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง ไม่ต้องเพิ่งฤทธิ์แอลกอฮอล์ สติของเพิร์ลก็ถูกพรากไปจนหมดสิ้นด้วยอารมณ์ที่ถูกกดเอาไว้ลึกสุดเริ่มปะทุขึ้นมา
อยากรู้ อยากลอง เลยปล่อยใจไปกับสัมผัสของคนด้านบนได้อย่างง่ายดาย
ยอมรับว่าไม่อาจทนทานไหว มือหนาของภคิณบีบคลึงยอดปทุมถันสีแดงสดก่อนจะก้มลงดูเม้มคลึงเคล้าอยู่นาน
หลอกล่อให้คนใต้ร่างเกิดอารมณ์ร่วมมากกว่านี้จนคนตัวเล็กสั่นสะท้านไปทั้งกาย
“อ๊ะ…ค คุณภคิณ”
“ชู่ว”
ดวงหน้าหวานเงยสบกับดวงตากระหาย เพิร์ลผวายกมือขึ้นกอดลำคอแกร่งเอาไว้เมื่อถูกสัมผัสจนทำให้เกิดความรู้สึกปวดหนึบที่ช่องทางด้านล่าง
ภคิณส่งเสียงเบาๆในลำคอให้เด็กน้อยสงบลงก่อนจูบซับที่ขมับขาวปลอบประโลม
ร่างกายของกวางน้อยยังสั่นเทา
ทว่าภคิณกลับไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ราคะที่พลุ่งพล่านได้
แคว่ก!
“อ๊ะ!”
มือหนาที่คอยบีบเฟ้นแก้มก้นนิ่มจึงถือวิสาสะกระชากกางเกงชั้นในลูกไม้ที่มันเกะกะรกหูรกตาออกและโยนมันลงพื้นจนคนตัวเล็กตกใจเมื่อตนเองนั้นอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน
ม่านตาของภคิณขยายออกเมื่อพิศมองเจ้าของผิวพรรณนวลผ่องขาวอมชมพู
เรือนร่างโค้งเว้าได้สัดส่วนประดับด้วยยอดปทุมถันสีแดงก่ำ สายตาราชสีห์ไล่มองทุกตารางนิ้วบนผิวกายขาวอย่างจวบจ้วงลงมาจนถึงแกนกลางกายเนียนเรียบสีชมพู
ขนาดน่ารัก ที่เริ่มชูชันจากการถูกเล้าโลม
“ม…ไม่มองนะจ๊ะ” เด็กน้อยเริ่มสติกลับมาเบี่ยงกายหลบหนีสายตาคมคล้ายเขินอาย
มือเรียวเลื่อนลงมาปิดส่วนสงวนเอาไว้จนภคิณเริ่มกัดฟันกรอดอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าโกรธ แต่กำลังอดรนทนไม่ไหวกับการกระทำอันไร้เดียงสาของเด็กน้อย
ไร้เดียงสาจนน่ารังแก…
“จะอายทำไม
ในเมื่ออีกไม่นานเธอก็จะเป็นของฉันแล้ว”
ภคิณดึงมือเล็กออกจากส่วนลับ
ตรึงข้อมือบางไว้เหนือศีรษะเจ้าตัวก่อนจะตะล่อมด้วยการป้อนรสจูบหอมหวานหลอกล่อให้เด็กน้อยติดกับ
บดจูบย้ำสัมผัสหนักขึ้นให้เด็กน้อยลุ่มหลงในขณะที่มืออีกข้างเริ่มสัมผัสมาที่ขาอ่อนเนียนสวย
ลูบไล้ขึ้นมาจนหยุดอยู่ที่กลางกาย สองมือเริ่มเลื่อนมาแก้มก้นนิ่ม
บีบเฟ้นจนเนื้อขาวล้นตามง่ามนิ้ว
“ฮือ…”
คนตัวเล็กร้องคราง หลงเหลือเพียงความต้องการที่อีกฝ่ายปลุกปั่นมันขึ้นมา
สองขาเรียวเบียดเสียดกัน ปวดหนึบรู้สึกเสียดเสียวจนกลีบดอกไม้คายหยาดน้ำหวานออกมากลางกาย
ภคิณกวาดต้อนความหวานจากโพรงปากอ่อนนุ่มจนพอใจจึงผละออก
สายตาคมตวัดมองส่วนล่างของเด็กน้อยที่เริ่มขมิบเชื้อเชิญ
“น่าเอ็นดู”
เสียงทุ้มต่ำดึงสติของเพิร์ลจนหลุดลอย ภคิณหันมาจัดการตนเองโดยการปลดกระดุมเสื้อผ้าออกจนหมดอย่างชำนาญ
ชั่วพริบตาเสื้อเชิ้ตสีเข้มก็ถูกโยนลงไปกองกับพื้นเช่นเดียวกับเกงเกงสีดำ
ร่างกายสูงใหญ่กำยำล่ำสันปรากฏต่อหน้าของเด็กน้อย
กล้ามเนื้อเป็นลอนสวยตามร่างกายบ่งบอกว่าเจ้าของร่างสูงนั้นออกกำลังกายและดูแลตนเองเป็นอย่างดี
ส่วนสีคล้ำผงาดชูชันจนเพิร์ลลอบกลืนน้ำลาย ยิ่งพิศมองหัวใจดวงน้อยก็ยิ่งเต้นระรัว
อกสั่นหวั่นไหวไปกับปฏิมากรรมชั้นดีที่พระเจ้าปั้นแต่งขึ้น เมื่อเห็นเด็กน้อยตกอยู่ในภวังค์ภคิณจึงกลับมาคร่อมร่างเล็กเอาไว้อีกครั้งก่อนจะก้มลงขบเม้มซอกคอขาวจนเกิดรอยแดง
กลิ่นหอมจากกายขาวส่งผลให้เขาลุ่มหลง ภคิณอยากกลืนกินร่างทั้งร่างเสียตั้งแต่ตอนนี้
มือหนาจับสองขาเรียวแยกออกจากกันก่อนจะสอดตัวเข้ามาภายใน
เด็กน้อยได้แต่ครางฮือในลำคอ
เบนหน้าหนีเพราะเขินอายกับภาพตัวเองในตอนนี้ที่โป๊เปลือย
ภคิณยกยิ้มขึ้นมองภาพตรงหน้า เทพธิดาน้อยช่างงดงามเหลือเกิน
ช่องทางรักสีสดกำลังคายหยาดน้ำสีใสจากการถูกสัมผัส นิ้วมือหนาแหวกแก้มก้นขาวเนียนจนช่องทางสีสดขยายขึ้น
ภคิณผละจากซอกคอขาวก่อนจะส่งลิ้นชื้นเข้าไปแตะสัมผัสทุกหยาดหยด
“อ๊า!” คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกรุกล้ำเข้ามาเรื่อยๆในช่องทางรัก
แอ่นกายรับสัมผัสด้วยความเสียวกระสัน ขนลุกชัน ลำตัวเกร็งได้แต่ปัดป่ายมือหาที่ยึดเกาะ
ไม่เคยรู้เลยว่าความรู้สึกที่ได้ถูกสัมผัสจากชายมากประสบการณ์มันจะทำให้ปั่นปวนและอึดอัดไปทั่วทั้งตัวได้มากกว่าที่คิดไว้หลายเท่า
“อ๊ะ…คุณภคิณ เพิร์ล…เสียว”
“ก็ฉันทำให้เสียวไง” ภคิณกัดฟันพูดในลำคอ เด็กน้อยได้แต่ร้องครางเสียงหวานออกมา
นั่นกลับทำให้ภคิณกลับเพิ่มแรงมากขึ้น ลิ้นร้อนบดลงมาที่โพรงสีแดงสดอ่อนนุ่ม ดูดชิมน้ำหวานจากช่องทางรักราวกับหิวกระหาย
เมื่อได้ยินคำพูดรุนแรงต่อจิตใจเด็กน้อยก็ได้แต่หน้าแดงก่ำ
เงยหน้าขึ้นและกัดริมฝีปากบางจนบวมเจ่อ
น่าเอ็นดูจนกลายเป็นน่ารังแกเหลือเกินสำหรับภคิณ
หลังจากดูดชิมน้ำหวานอันโอชะจนพอใจมือหนาจึงพลิกร่างบางให้คว่ำหน้าลงโดยไม่ทันตั้งตัว
สติของเด็กน้อยไม่หลงเหลืออยู่แล้วในตอนนี้ ยินดีให้ชายหนุ่มเสพสมร่างกายของตนเองอย่างไม่ขัดเพราะอ่อนระทวยจนไม่สามารถพูดหรือกระทำได้ตามใจ
ปล่อยความรู้สึกทั้งหมดให้ภคิณเป็นคนนำพา
เมื่อร่างบางคว่ำหน้าลง
ก้นอวบสีขาวนุ่มนิ่มก็ปรากฏต่อหน้าของภคิณ สายตาของภคิณเป็นประกายแพรวพราว
ฟันกรามขบกันแน่นยับยั้งความรู้สึกของตนเองเอาไว้
สวยงามเช่นนี้หากไม่คำนึงว่าคนตรงหน้ายังเด็กและไร้ประสบการณ์
เขาคงได้จับเจ้าตัวมากระแทกกระทั้นให้สาแก่ใจ
เด็กน้อยได้แต่ก้มหน้าฟุบลงกับที่นอน กัดฟันแน่นเพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตนเองอีก
ภคิณจับขาเรียวสวยสองข้างให้แยกออกและชันเข่าตั้งฉากกับที่นอนจนก้นนิ่มลอยเด่นต่อหน้าต่อตา
สายตาคมพิตมองราวกับอยากจะจดจำภาพความสวยงามนี้ไว้
“คุณภคิณอย่ามอง” เด็กน้อยได้แต่ร้องปรามอย่างงอแง จะมาห้ามตอนนี้คงไม่ทันเสียแล้วสำหรับภคิณ
จึงได้แต่ส่งคำพูดหยอกเย้าไปให้เด็กน้อยขี้อาย
“งดงามขนาดนี้ไม่ให้ฉันมองได้ยังไง
หืม?” มือหนาบีบเฟ้นแก้มก้นนิ่มก่อนจะแยกมันออกจากกัน เด็กคนนี้ซ่อนรูป
แม้ภายนอกจะตัวเล็ก แต่รูปร่างนั้นได้สัดส่วน มีส่วนโค้งเว้าที่ชัดเจน สะโพกผายจนน่ามันเขี้ยว
เพี๊ยะ!
“อ๊ะ!” ภคิณอดไม่ได้ที่จะตีลงบนแก้มก้นเด้งเบาๆให้มีสีแดงเพียงนิด
จนเด็กน้อยสะดุ้ง มือหนาบีบเฟ้น
นวดคลึงอยู่สักพักก่อนจะแหวกแก้มก้นขาวเพื่อเปิดช่องทาง
ภคิณหันไปเปิดลิ้นชักข้างเตียง รีบหยิบเจลและเครื่องป้องกันออกมา
มือหนาออกแรงตีก้นงอนอีกครั้งจนกระเพื่อมก่อนจะค่อยๆชะโลมเจลเย็นๆลงในช่องทางรักสีสด
ความเย็นตรงช่องทางรักทำให้ร่างกายบางสั่นสะท้าน เด็กน้อยสะดุ้งจะขยับร่างกายหนีแต่ถูกภคิณคว้าเอาไว้
“คุณ… นั่น…อะไรจ๊ะ”
“เจล มันจะช่วยให้เธอไม่เจ็บ” ภคิณจับเอวบางเอาไว้โน้มตัวไปกระซิบที่ใบหูก่อนจะดูดเลีย
ขบเม้มที่ใบหูขาวเพื่อปลอบโยน ลูกกวางน้อยตัวสั่นไหวแต่ก็เคลิบเคลิ้มกับสัมผัส ยอมเชื่อฟัง
ภคิณจึงใช้จังหวะนี้สอดนิ้วเข้าไปในช่องทางรักเพื่อเปิดทางให้มันขยายออก
“อ๊ะ… ฮือ เอาออกไป…”
“ชู่ว…ไม่เอาสิ
ใจเย็นๆ” เด็กน้อยเริ่มน้ำตาคลอดิ้นไปมาเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้าไปสำรวจด้านใน
มือเรียวกำแน่นกว่าเดิมก้มหน้าร้องครางกับที่นอน
เมื่อภคิณค่อยๆใช้นิ้วชี้หมุนวนเข้าไปภายในลึกขึ้น
“อ๊ะ! ฮึก…เพิร์ลเจ็บ…” ร่างกายสั่นเทารู้สึกเจ็บและปวดหนึบไปทั่วทั้งตัว
ภคิณไม่ตอบได้แต้ก้มจุมพิต ดูดเม้มบนแผ่นหลังบางในขณะที่อีกมือยังคงสำรวจภายในจนช่องทางรักของเด็กน้อยตอดรัดนิ้วเรียวไว้เป็นอย่างดี
“อย่าเกร็งสิ เด็กดี” คำพูดแหบพร่าอ่อนโยนทำให้เด็กน้อยตายใจเริ่มสงบลง หายใจเข้าออกถี่ขึ้น ภคิณจึงเพิ่มนิ้วเป็นสองนิ้วเพื่อเปิดช่องทาง
“อ๊ะ! คุณภคิณพอแล้วจ้ะ” เด็กน้อยเสียงสั่นเครือรู้สึกเจ็บที่ช่องทางด้านหลัง
ไม่เคยรู้ว่ามันทรมานจนร่างกายแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆแบบนี้
“แค่สองนิ้วไม่พอ เพราะมันจะใส่ไปในตัวเธอไม่ได้”
ภคิณกัดฟันพูดเสียงเล็ดลอดมาจากลำคอ ก่อนจะสอดนิ้วที่สามเข้าไปตามลำดับและกวาดต้อนเจลใสๆเข้าไปเพื่อหล่อลื่น
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นสูดปาก เสียงครางระงมดังขึ้นเรื่อยๆ
ภคิณพยายามจะเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้ร่างกายบางบอบช้ำ
แต่เขาก็ข่มใจได้เพียงเท่านี้ด้วยท่าทางยั่วยวนแบบไม่ได้ตั้งใจของเด็กน้อยมันเลยทำให้เขาทนไม่ไหว
ภคิณหยิบถูกยางอนามัยขึ้นมาใช้ปากฉีกซองและค่อยๆใส่ลงไปบนท่อนเอ็นยาวหนาอย่างชำนาญ
เด็กน้อยหันมามองแกนกายของชายหนุ่มก็ได้แต่หวั่นกลัวปะปนไปกับความความเขินอาย
ภคิณยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อลูกกวางน้อยไม่กล้าสู้หน้า
ค่อยๆขยับตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะดึงสะโพกมนให้เข้ามาประชิดกับส่วนหัวของท่อนเอ็นหนา
เพี๊ยะ!
“อ๊ะ…”
ภคิณออกแรงตีก้นนิ่มเบาๆบีบเฟ้นมันหนักขึ้นจนล้นตามง่ามนิ้วก่อนจะจับสองขาของเด็กน้อยแยกออกจากกัน
“ฮือ คุณภคิณ มันเข้าไม่ได้หรอกจ้ะ
อ๊ะ…”
เด็กน้อยร้องงอแงสะดุ้งเฮือกเมื่อเอ็นหนาแข็งขืนเริ่มเข้ามาจ่อที่ช่องทางรักและรูดขึ้นลงอย่างช้าๆ
คำพูดช่างน่าเอ็นดูจนภคิณกดเข้าไปให้ลึกอีกเพราะอยากรังแก
“มันเข้าได้ เชื่อฉันสิ”
ภคิณจับเอวบางที่เริ่มขยับไปมาชโลมเจลเย็นๆลงบนแกนกลางกายอีกครั้งเพื่อช่วยไม่ให้เด็กน้อยเจ็บปวดจนเกินไป
ช่องทางรักสีสดเริ่มขยาย ภคิณจึงค่อยๆขยับส่วนล่างมากขึ้น ท่อนขาหนักชิดกับสะโพกอวบจนทำให้ท่อนเอ็นค่อยๆสอดเข้าไปในในโพรงอุ่นจนเกือบมิด
เด็กน้อยสะดุ้งเฮือกเผลอแอ่นกายรับสัมผัสมากขึ้นและกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเจียนตายกับครั้งแรก
“อ๊า!” เด็กน้อยร้องครางดังลั่นเก็บความรู้สึกเอาไว้ไม่ไหว
น้ำตาร่วงผล็อยด้วยความรู้สึกทั้งเจ็บทั้งเสียวปะปนกันเมื่อท่อนเอ็นหนารุกล้ำเข้ามาลึกมากขึ้น
ร่างกายเกร็งไปทั้งตัว ภคิณจึงโน้มตัวเข้าไปจูบซับที่ต้นคอขาว มืออีกข้างบีบเฟ้นสะโพกนิ่มก่อนจะส่งเข้าโพรงปากบางอย่างชำนาญเพื่อทำให้เด็กน้อยเคลิบเคลิ้ม
“อย่าเกร็ง ไม่อย่างนั้นเธอจะเจ็บ”
“ฮึก…”
ภคิณกระซิบแผ่วเบากดจูบที่ไหล่มนและดูดดึงผิวเนื้อนิ่มจนเกิดรอยแดง
กลิ่นหอมฟุ้งบนร่างกายของเด็กน้อยยิ่งทำให้ส่วนล่างแข็งขืน
ภคิณขยับล่วนล่างเข้าออกอีกครั้ง ค่อยๆเร่งจังหวะมากขึ้น ในขณะที่ยังไม่นำนิ้วออกจากโพรงปากบาง
พั่บ พั่บ พั่บ
“อ๊ะ…อ๊ะ!”
เสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นผสมกับเสียงครางหวานและเสียงสูดปากดังขึ้นภายในห้องนอน
จากที่เป็นจังหวะช้าจึงเพิ่มความเร็วมากยิ่งขึ้น
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นกัดริมฝีปาก มือเรียวจิกทึ้งผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ไปหมด
ร่างกายบางเจ็บปวดและทรมานจนแทบจะระเบิดออกมา ทั่วทุกอณูของร่างกายร้อนผ่าวจนเนื้อตัวขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด
ภคิณก้มลงขบกัดผิวขาวตามแผ่นหลังบางจนมีแต่รอยแดง เอ็นร้อนขยับเข้าออกช่องทางด้านหลังอย่างไม่มีพัก
“อ๊ะ…เพิร์ลเสียว…”
“เสียวก็ครางออกมาดังๆ”
ภคิณเองก็แทบไม่มีสติหลงเหลือกับภาพความงดงามตรงหน้า
เด็กน้อยไม่ประสีประสาถูกเขากระแทกกระทั้นจนตัวโยนร้องครางออกมาเสียงหวาน เขาออกแรงเพิ่มมากขึ้น
ตบสะโพกเข้าไปจนแกนกายสีเข้มเข้าไปจนสุดก่อนจะขยับเข้าออกจนเจลสีใสในช่องทางรักเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขุ่น
ภคิณจับกรอบหนาบางให้หันมารับจูบร้อนแรง
ลิ้นร้อนบดคลึงลิ้นเรียวเล็กราวกับจะกลืนกินจนน้ำใสๆไหลชุ่มออกมาจากโพรงปากบาง
เสียงจ๊วบจ๊าบดังขึ้น
“อื้อ อ๊ะ…” เพิร์ลตัวสั่นคลอนถูกกระแทกซ้ำๆจนความเจ็บแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวกระสัน
แท่งร้อนสอดผ่านช่องทางสีสดที่รัดแน่นจนภคิณกัดฟันกราม ขยับเอวสอบเข้าออกเร็วขึ้น
มือสองข้างแง้มแก้มก้นขาวรับแรงกระแทกไม่ยั้ง เมื่อเห็นลูกกวางน้อยร้องเสียงหวานก็นึกอยากรังแก
“อื้ม…แน่นมาก”
“คุณคิณ…อ๊ะ…อ๊ะ!”
เพี๊ยะ!
“อ๊ะ…อ๊ะ”
“อ่า…”
เสียงของความสุขดังขึ้นประสานกัน เด็กน้อยน้ำเสียงแหบพร่าและกระเส่าเพราะทนรับความเสียดเสียวไม่ไหว
ร่างกายร้อนผ่าวรู้สึกอึกอัดและชาดิกไปทั่วทั้งช่องทางรักเมื่อภคิณโหมกระแทกกระทั้นเข้ามาจนลึก
แม้นทำไปอย่างเบามือแต่สัมผัสก็แทบจะฉีกทึ้งร่างกายเล็กให้แหลกละเอียด
ภคิณเพิ่มแรงกระแทกมากขึ้นราวกับลืมว่าเด็กที่อยู่ใต้ร่างของเขาตอนนี้ไม่มีประสบการณ์เลยสักนิด
ท่อนเอ็นหนากระแทกจนมิดที่เดิมซ้ำจนร่างกายบางสั่นสะท้าน
“อ๊ะ…คุณภคิณ
เพิร์ล ไม่ไหวแล้ว”
“ไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ”
ปั่ก ปั่ก ปั่ก!
“อ๊ะ อ๊ะ…อ๊า!”
ภคิณขยับเอวสอบกระแทกเข้าไปถี่ขึ้นโดนจุดสำคัญอย่างเป็นจังหวะจนร่างกายบางเกร็งไปหมด
ร่างกายหนาทาบทับร่างกายบางเอาไว้ มือของภคิณกุมมือของเด็กน้อยเอาไว้ทั้งสองข้างจนความอบอุ่นแผ่ลงมาสู่ร่างกายของเด็กน้อยเมื่อถูกกอดเอาไว้
มือเล็กจิกลงบนผ้าปูร้องออกมาไม่เป็นภาษา เนื้อตัวสั่นเทาขยับเพราะแรงกระแทกก่อนจะกรีดร้องและปลดปล่อยน้ำสีขาวออกมาจนเลอะบนผ้าปูที่นอนสีขาว
ร่างกายอ่อนเพลียลงจนไม่มีเรี่ยวแรงแต่ภคิณยังคงจับสะโพกนิ่มให้ยกขึ้น
“อ่า…” ภคิณครางฮึ่มในลำคอตบสะโพกเข้ากระทบเนื้อนิ่มเบาๆอีกหลายครั้งก่อนจะปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มเครื่องป้องกัน
เสียงหอบหายใจของคนตัวเล็กดังขึ้นด้วยความเหนื่อยอ่อน ภคิณพึงพอใจอยากมาก
แต่เพียงแค่ครั้งเดียว ไม่ได้ทำให้ส่วนที่มันผงาดชูชันอยู่สงบลง
ภคิณถอดเครื่องป้องกันเดิมออกก่อนจะใส่ชิ้นใหม่เข้าไปแทนอยากรวดเร็ว
“คุณภคิณจ๊ะ เพิร์ลเหนื่อย”
“ฉันไม่ยอมหยุดแค่ครั้งเดียวหรอกนะ” ภคิณกระซิบข้างหูไม่ยอมรับข้อต่อรอง จับร่างกายบางพลิกหันมา
จึงได้เห็นว่าใบหน้าแดงก่ำคลอไปด้วยน้ำตา
เด็กน้อยเบนสายตาหลบสะอื้นฮักด้วยความเจ็บปวด
“ฮึก…ไหนบอกจะอ่อนโยน
ฮึก…เพิร์ลเจ็บนะจ๊ะ” เด็กน้อยที่เพิ่งถูกรังแกปรือตามองผู้ใหญ่ใจร้ายที่ไม่อ่อนโยนภคิณจึงได้แต่ก้มหน้าลงกดจูบที่ริมฝีปากดูดดึงขบเม้มอย่างมันเขี้ยวในขณะที่ขยับตัวเข้ามาจนชิดสะโพกอวบ
“จะทำให้เบากว่านี้”
“มะ…ไม่เอาแล้ว”
“ไม่งอแงสิ”
ระหว่างคุยต่อรอง ลูกกวางตัวน้อยไม่รู้เลยว่าสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ขนาดไหน
ภคิณเกลี่ยหยดน้ำตาที่เปื้อนใบหน้าหวานออกให้ก่อนประคองกรอบหน้าของเพิร์ลเอาไว้ เริ่มกดจูบลงบนริมฝีปากบางรุนแรงมากขึ้นจนเกิดเสียงดังลั่น
กวาดกลืนน้ำหวานในโพรงปากทุกหยาดหยดด้วยลิ้นร้อนจนเต็มอิ่ม ก่อนจะค่อยๆสอดกายเข้ามาผ่านท่อนขาเรียวยาวและตบสะโพกลงแนบเนื้อนิ่มจนเอ็นร้อนแทรกเข้ามาในช่องรักสีสดอย่างเนิบช้า
“ฮึก…อ๊า!” เด็กน้อยไม่ทันตั้งตัวจึงผวากอดลำคอแกร่งเอาไว้ ครางดังลั่น หยดน้ำตาร่วงลงมาเป็นสายด้วยความเจ็บปวด
แต่ถึงกระนั้น เด็กน้อยก็อดยอมรับไม่ได้ว่าสัมผัสของภคิณมันทำให้เขามีความสุขมากเหลือเกิน
ร่างกายบางสั่นไหวจนเสียงกำไลข้อเท้าดังขึ้น ภคิณคิณครางฮึ่มในลำคอ
สายตาคมพิตมองใบหน้าของเด็กน้อยที่หวานฉ่ำ คลอไปด้วยน้ำตาน่ารังแกและยั่วยวนในขณะเดียวกัน
มือหนาเกลี่ยหยดน้ำตาออกให้ก่อนจับมือบางของเด็กน้อยให้กอดคอเขาแน่นขึ้น ภคิณโน้มตัวลงมาบดจูบลงบนริมฝีปากบางจนแดงช้ำเพราะปากเริ่มแตก
“อ๊ะ…อ๊ะ…”
“แน่นเหลือเกิน” ภคิณกัดฟันกรอดพูดออกมาในลำคอ เปลี่ยนจากริมฝีปากแดงช้ำมาเป็นร่างกายหอมกรุ่น
กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นกายเด็กน้อยวัย 18 ปีหมาดๆยิ่งทำให้เขาแทบคลั่ง
ก้มลงทั้งกัดทั้งลามเลียซอกคอขาวสลับกันทั้งสองข้างในขณะที่ส่วนล่างยังคงทำงาน
เด็กน้อยตัวแดงก่ำได้แต่แอ่นกายรับแรงกระแทก ปรือตามองภคิณที่มองมาเช่นกัน ภายในใจหวิวๆ
หัวใจแทบหยุดเต้นและสมองพร่าเบลอไปหมด
ในวินาทีที่รู้ว่าตนเองนั้นกำลังร่วมรักอยู่กัยชายหนุ่มที่ใครๆต่างก็หมายปอง
จึงเกิดความรู้สึกหวงแหนอยากครอบครอง เด็กน้อยเผยอปากก่อนจะแลบลิ้นออกมาส่งนิ้วเรียวเข้าโพรงปากของตนเองอย่างยั่วยวน
น้ำลายชื้นไหลลงตามมุมปากเป็นภาพที่ยิ่งทำให้ภคิณกัดฟันแน่น ภคิณจับท่อนขาเรียวสองข้างวางบนไหล่หนาของตัวเองก่อนจะโน้มตัวเข้ามาและตรึงข้อมือบางไว้กับเตียงนอน
“จงใจยั่วฉันเหรอ”
“คุณภคิณจูบเพิร์ลนะ…อื้อ” ยังไม่ทันให้เสียงเล็กได้เอ่ยสั่ง
ภคิณจึงโน้มใบหน้าลงใบประกบริมฝีปากอีกครั้ง
คราวนี้ทั้งกัดทั้งดูดทั้งเม้มแทบจะกลืนกินไปทั้งร่างโทษฐานที่เด็กคนนี้ท้าทายเขา เขาประเมินเด็กคนนี้ต่ำไป
เพียงแค่น้ำเสียงหวานๆและท่าทางยั่วยวนเพียงนิดก็ทำให้สติของภคิณแทบระเบิดออกมา
“อ๊ะ…อ๊ะ…อ๊ะ!” ภคิณกระหน่ำกระแทกแกนกายเข้าออกเป็นจังหวะอย่างเผลอตัวว่าไม่ควรทำรุนแรงเพราะภาพยั่วยวนเมื่อครู่
จนเด็กน้อยตัวสั่นไหวเงยหน้าร้องครางออกมาในขณะที่ยังคงถูกบดจูบอย่างรุนแรง
มือบางหาที่ยึดเกาะไม่ได้เพราะถูกตรึงเอาไว้จึงได้แต่ใช้ปลายเท้าจิกเกร็งลงบนเตียงนุ่ม
แกนกลางขนาดใหญ่กระแทกเข้ามาจนถึงจุดกระสันจนร่างกายบางสั่นสะท้าน
ในขณะที่คนด้านบนไม่มีทีท่าว่าจะยอมชะลอจังหวะลงเลยแม้แต่นิดเดียว
อยากทำให้ร่างกายบริสุทธิ์แปดเปื้อนจนมีแต่ร่องรอยของเขาไปทั้งตัว
ภคิณผละริมฝีปากออกก่อนจะเอามือสอดเข้าโพรงปากของเด็กน้อยเอาไว้และก้มลงดูดเม้มยอดปทุมถันจนแดงก่ำ
ในขณะที่ส่วนล่างยังคงเข้าออกเพิ่มความถี่ขึ้น
“อ๊ะ! ฮึก…คุณภคิณจ๊ะ บ เบา…อ๊ะ!”
เมื่อถูกปล่อยมือให้เป็นอิสระ มือเรียวเล็กจึงควานหาที่ยึดเกาะ
จึงเกาะแผ่นไหล่หนาเอาไว้ ภคิณมีสติเพราะคำขอร้องจึงค่อยๆผ่อนแรงลง ขยับสะโพกเข้าออกอย่างเนิบช้าและเป็นจังหวะเพื่อทะนุถนอมร่างกายนุ่มนิ่มในอ้อมกอดเอาไว้
เจ้าของใบหน้าหวานกัดริมฝีปากของตนเอง
“อ๊ะ…เพิร์ล…ไม่ไหว…แล้ว” สายตาปรือปรอยคลอไปด้วยน้ำตาและหยาดเหงื่อผุดพราวยิ่งทำให้ภคิณอยากจะรังแกทั้งวันทั้งคืน
คนมากประสบการณ์จึงเริ่มกระแทกกระทั้นแกนกายเข้าไปในโพรงอ่อนนุ่มลึกขึ้นจนถึงจุดกระสัน
“อะ…อ๊า!”
เสียงกรีดร้องหวานดังลั่นห้อง เด็กน้อยกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเปรอะเปื้อนเต็มหน้าท้องและที่นอน
ร่างกายบางแดงจัดสุกปลั่งหายใจหอบถี่จนหน้าอกบางกระเพื่อม เด็กน้อยไต่ไปถึงจุดความสุขก่อนเขาเป็นครั้งที่สอง
ภคิณจึงขยับร่างกายเข้าออกช้าๆ ก่อนจะนำท่อนเอ็นร้อนเข้าไปอีกจนมิดลำ
“อ๊า!” ร่างกายที่เคยนอนหอบเหนื่อยกับสะดุ้งขึ้นมือเรียวหาที่ยึดเกาะไม่ได้
จึงจิกข่วนลงบนไหล่หนาของภคิณอย่างลืมตัวเพื่อลดทอนความเจ็บปวด
แม้ไม่ได้ทำให้ร่างกายหนาสะทกสะท้าน เพียงแค่รู้สึกแสบคัน แต่มันก็เป็นรอยข่วนที่ภคิณไม่เคยอนุญาตให้ใครได้สร้างรอยแบบนี้เอาไว้แม้แต่มินตรา
ภคิณเสยผมตนเองลวกๆ หยาดเหงื่อเริ่มผุดพราวแม้อยู่ท่ามกลางอุณหภูมิเย็นเฉียบ
สายตาคมดุจ้องมองเด็กน้อยที่ไม่ประสา ขยับกระแทกเข้าออกอีกสองสามครั้งจนเด็กน้อยเสียวกระสันกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาอีกรอบ
ภคิณรีบดึงแกนกายออกก่อนจะจ่อเข้าไปที่ริมฝีปากบาง
มือหนาบีบคางมนให้เงยหน้าขึ้นก่อนที่จะสอดแกนกายคับแน่นลงไปในโพรงปากของเด็กน้อย
“อึก…อ๊อก!”
ภคิณยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจขยับเข้าออกสองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าหวาน
เด็กน้อยน้ำตารื้นเมื่อถูกรังแก
“ฉันยินดีจ่ายให้เธอไม่อั้น
ถ้าคืนนี้เธอทำให้ฉันมีความสุขอีกครั้ง”
“…อ๊ะ อ๊า!” ท่อนเอ็นร้อนขยับเข้าไปในโพรงอ่อนนุ่มอีกครั้งอย่างอ่อนโยน
ครั้งแรกคงเจ็บปวดมากสำหรับเด็กน้อย เพิร์ลสร้างรอยขีดข่วนลงบนแผ่นอกกำยำหลายต่อหลายครั้งโดยที่ภคิณเองก็ไม่ได้เอ่ยปากห้าม
สองครั้งนับว่าเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับภคิณ
เด็กน้อยตาโตขึ้นยังไม่ทันตอบตกลงก็ถูกภคิณช่วงชิมริมฝีปากไปอีกครั้ง ร่างกายทั้งสองกอดรัดกันบนเตียงกว้าง
เด็กน้อยไม่เคยต่อต้านแต่กลับเผลอไผลไปกับรสชาติของเซ็กส์บนเตียงเป็นครั้งแรกกับภคิณจนยอมทิ้งความถูกต้องและตัวตนที่ควรเป็นเอาไว้ข้างหลัง
ร่างกายขาวถูกพลิกไปมาหลายต่อหลายท่าให้ชายหนุ่มได้ตักตวงความสุขไปจนกว่าจะพอใจ ตลอดทั้งคืนเสียงกรีดร้องหวานหูดังขึ้นอย่างยาวนานจากการถูกใช้งาน
ก่อนที่มันจะไปจบลงตอนเกือบรุ่งสาง
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น