เกลียดรัก BKPP EP 17 (18+)

 ความอดทนของวายุขาดสะบั้นลง วายุทาบทับร่างกายหนาของตนเองลงบนตัวของร่างเล็ก ตรึงข้อมือบางไว้กับเตียงนอน ไม่รอช้าที่จะประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบาง ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดดูดดุนลิ้นเรียวเล็ก สอดแทรกเข้าไปช่วงชิมความหวานในโพรงปากของพระพาย 

“อื้ออ” คนตัวเล็กกว่าจูบตอบอย่างไม่ประสา พระพายหลับตาพริ้มแลบลิ้นเข้าไปในโพรงปากของวายุให้คนที่อยู่บนร่างของเขาตักตวงความหวาน ช่างน่าเอ็นดูนักจนวายุอดใจไม่ไหวคำรามในลำคอ อยากขยี้ให้แหลกคาปากเขา ลิ้นเรียวอ่อนประสบการณ์ถูกบดเบียด ดูดดึงจนชาไปหมด ริมฝีปากนิ่มถูกกัดจนแดงก่ำ

วายุผละใบหน้าออกพิศมองคนที่อยู่ใต้ร่างเขา พระพายกัดริมฝีปากของตัวเอง ส่งสายตาหวานเยิ้มเชื้อเชิญ 

“คุณวายุ…ทำต่อ…ฮึก…”

“รู้ไหมว่าพูดออกมาแบบนี้ มันอันตราย” 

“อื้ออ…” พระพายครางเสียงกระเส่าเมื่อวายุก้มลงขบกัดใบหูเล็กจนแดงก่ำพร้อมกับแลบลิ้นเลีย สะกิดเบาๆเพื่อแกล้งคนตัวเล็กจนพระพายกัดปาดเชิดหน้าด้วยความเสียงที่เริ่มก่อตัวเพิ่มขึ้น จมูกคมก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาวราวกับคนไม่มีสติ ลิ้นร้อนลามเลียสัมผัสรสหวานจากเนื้อนิ่ม ขบกัดอย่างหมั่นเขี้ยวจนพระพายเผลอร้องออกมา

อยากทำรอย…

“อ้ะ…คุณวายุ”

วายุโลมเลีย ขบกัด สลับกับสูดดมความหอมจากกายของเด็กน้อยจนพระพายได้แต่เงยหน้าขึ้น วายุไม่รอช้าที่จะถอดเสื้อผ้าที่น่ารำคาญของร่างบางออก

เสื้อผ้าบางๆถูกโยนไปคนละทิศคนละทาง เมื่อไร้สิ่งปกปิดก็เผยให้เห็นร่างกายขาวนวลเนียนไร้ที่ติ ที่เริ่มมีรอยสีกุหลาบตราเอาไว้หลายแห่ง

พระพายหลบสายตาเมื่ออันเดอร์แวร์สีขาวของพระพายที่เปียกชื้นถูกวายุค่อยๆดึงลงมาเผยให้เห็นแกนกายขนาดน่ารักสีชมพูเนียนเกลี้ยง สายตาคมของวายุยังคงมองส่วนชูชันขนาดน่ารักไม่วางตา พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอราวกับโดนมนต์สะกด เมื่อขาเรียวขยับไปมานั่นกลับเป็นภาพที่ยั่วยวนไม่น้อย วายุจัดการถอดเสื้อผ้าและกางเกงของตนพร้อมกับรีบโยนมันไปอีกทาง ร่างกายเปลือยเปล่าเผยให้เห็นส่วนชูชันสีคล้ำที่กำลังผงาดขึ้น ความแข็งขืนเริ่มปะทุมากขึ้นจนเขาเองก็แทบทนไม่ไหว

วายุก้มลงไปสูดดมความหอมจากซอกคอขาวไล่ลงมาจนถึงยอดอกสีแดงก่ำราวกับลูกเชอร์รี่ ที่มันแข็งและบวมเป่งเพราะฤทธิ์ยา วายุก้มลงเลียรอบๆยอดอกเพื่อปลุกเร้าอารมณ์

“อ๊ะ…” พระพายแอ่นกายด้วยความเสียวกระสัน ยิ่งทำให้วายุบรรเลงลิ้นร้อนลงบนยอดอกสีแดงก่ำอย่างกลั่นแกล้ง ในขณะที่มือก็สะกิดเล่นยอดอกสีแดงก่ำอีกข้าง

จ๊วบ!

เสียงดูดเม้มขบกัดจุกสีแดงสวยดังขึ้น

“อ้ะ…คุณวายุ ช่วยพาย…ฮึก…พายไม่ไหวแล้ว” วายุผละใบหน้าออกจากเม็ดเชอร์รี่สีแดงก่ำ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสะโพกนิ่ม ก้มหน้าลามเลียไปตามร่างกายขาวราวกับกำลังหิวกระหาย พระพายเงยหน้าด้วยความเสียวกระสันบิดกายไปมาเพราะลิ้นร้อนซุกซนที่บรรเลง ขบกัดหน้าท้องนิ่มจนมีแต่น้ำลายไปทั่วเรือนร่างจนเกิดรอยสีกุหลาบ มือหนาบีบเค้นสะโพกไปจนถึงก้นนิ่ม

“อ้ะ…”

“เธอทำให้ฉันทนไม่ไหวแล้วพระพาย” เสียงแหบพร่ากระซิบพูด พร้อมกับพลิกร่างกายขาวให้นอนคว่ำ ก้นขาวนวลเนียนลอยเด่นอยู่ตรงหน้า มือหนาบีบเค้นก้นนิ่มจนมันล้นไปตามง่ามนิ้ว

เพี๊ยะ

“อ๊ะ…”

มันเขี้ยวจนอดใจไม่ไหวที่จะฟาดลงบนแก้มก้นขาวจัดจนบัดนี้มันเปลี่ยนเป็นสีแดง มือยังคงขยำอยู่อย่างนั้นในขณะที่ใบหน้าก้มลงกัดแก้มก้นนิ่มจนเกิดรอย 

จ๊วบ! 

“อ้ะ…อืออ”

ริมฝีปากซุกซนขบกัดแก้มก้นนิ่มละเลียดชิมรสหวานอย่างหิวกระหาย เสียงครางหวานเริ่มปลุกความต้องการของวายุให้ลุกโชน  มือหนาจับสะโพกขาวนิ่มให้เชิดขึ้น เผยให้เห็นรูจีบสีหวานที่กำลังขมิบราวกับเชื้อเชิญเขา วายุกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับใช้ลิ้นร้อนเลียรอบๆรูจีบสีหวานอย่างกลั่นแกล้ง 

พระพายสะดุ้งเฮือก กำผ้าปูเตียงเอาไว้แน่นเมื่อรับรู้ได้ถึงความเสียวซ่านจากลิ้นร้อนที่กำลังระรัวแยงเข้าออกชิมรสหวานจากรูจีบสีหวาน

“อ้ะ…อ๊า…เสียวว” พระพายขยับสะโพกไปมาแต่กลับถูกมือหนาล็อกเอวเอาไว้ จับให้อยู่ในท่าที่เขานั้นทำอะไรได้ถนัด สะโพกอวบขาวถูกมือหนาฟาดอีกหนึ่งทีราวกับกำลังลงโทษ

“อ่า…น้ำของเธอมันหวาน” ถ้อยคำหยาบโลนพ่นออกมาจากปากของวายุจนพระพายได้แต่ซบใบหน้ากับเตียงไม่กล้าสบตาเขา วายุยกสะโพกของพระพายขึ้น ล็อกเอวบางเอาไว้ ให้เห็นรูจีบที่ปิดสนิท ก้านนิ้วแกร่งสอดเข้าไปในรูจีบนุ่ม หมุนวนจนพระพายสะดุ้งเอฮืกครางออกมาด้วยความเจ็บ

“อ๊ะ…พายเจ็บ…อ๊ะ…อ๊ะ…”

“อย่าเกร็ง…” วายุก้มลงกระซิบใบหูขาวแผ่วเบาพร้อมกับเพิ่มนิ้วเป็นสองนิ้ว หมุนวนจนน้ำใสๆไหลเยิ้มออกมาร่างกายกระตูกเกร็ง พระพายจิกเล็บลงบนเตียงระบายความเจ็บเมื่อวายุงอนิ้วในช่องทางรักจนร่างกายบางสั้นสะท้าน

เจลหล่อลื่นและถุงยางอนามัยในลิ้นชักถูกหยิบมาใช้ วายุจัดการใส่เครื่องป้องกันเสร็จสรรพจึงบีบเจลเจลลงตรงช่องทางรักสีหวาน 

“อึก…อ๊ะ…”

นิ้วเรียวยาวยังคงขยับเข้าออกเพิ่มจำนวนกวาดวนไปรอบรูจีบสีหวาน ความเย็นจากเจลทำให้พระพายรู้สึกดีขึ้นแต่ก็ยังเสียวแปลบในช่องทางรัก วายุถอนนิ้วออก จับสะโพกที่ขยับดิ้นเร่าไปมา มือหนาบีบเจลลูบไล้ลงบนแท่งเอ็นร้อนที่มันพร้อมเต็มที พระพายเหลียวหลังกลับมามองเห็นส่วนชูชันผงาดขึ้นกลับต้องลอบกลืนน้ำลาย กำลังจะขยับหนีแต่กลับถูกรั้งเอวเอาไว้

“ฉันกำลังจะช่วยเธอนะ”

สวบ!

“อ๊าาาา…” พูดจบ เสียงเล็กก็ร้องดังขึ้นเมื่อแกนกายใหญ่กระแทกเข้ามาอย่างไม่ปราณีจนจุกไปหมด พระพายกัดผ้าปูเตียง ตัวเกร็งและเจ็บไปหมดจนไม่กล้าขยับไปไหน

“อ่า” วายุครางในลำคอเมื่อช่องทางรักขมิบตอดแกนกายของเขาจนมิด

“คุณวายุ…อึก…พายอึดอัด ข ขยับหน่อยได้ไหมครับ” พระพายพูดออกมาเสียงอู้อี้ราวกับคนกำลังละเมอ เสียงหวานเคล้าเสียงสะอื้นขอร้อง

“เธอขยับเอง” น้ำเสียงนุ่มตอบออกไปติดดุ พระพายกำผ้าปูเตียงแน่นจำใจต้องขยับร่างกายไปข้างหน้าแล้วขยับกลับมา รู้สึกได้ถึงความแข็งขืนกำลังตอกอัดเข้าร่างกายช้า

“อื้อออ..อ๊ะ อ๊ะ…” พระพายขยับตัวช้าๆ วายุก้มลงมองส่วนลามกที่มันขยับเข้าออก ถูกช่องทางรักกลืนกิน

เพี๊ยะ!

“อ้ะ!...”

ก้นนิ่มถูกตีอีกหนึ่งที มือหนาบีบเค้นแก้มก้นนิ่มจนมันล้นตามง่ามนิ้ว และขึ้นเป็นรอยแดง

“อืม ขยับแรงๆ” เสียงดุเริ่มออกคำสั่ง พระพายหน้านิ่วด้วยความเสียว น้ำตาหยดเผาะลงบนเตียง พระพายรู้โยกร่างกายตัวเองแรงขึ้นตามความเสียวที่มันเริ่มทวี แต่ทว่ามันยังไม่สาแก่ใจของวายุ มือหนาจับเอวคอดตรึงไว้พร้อมกับขยับสะโพกสอบสวนแกนกายใหญ่เข้าไปในช่องทางรักจนคนตัวเล็กต้องเชิดหน้า เบ้ปากด้วยความเสียว

“อ๊า…จ จุก…”

น้ำเสียงครวญครางสั่นเครือนั่นทำให้วายุโหมกายหนัก กระแทกเอ็นร้อนเข้าไปในช่องทางรักอย่างคนเอาแต่ใจ เสียงหวานครางดังขึ้นนั่นกลับเป็นยาชนิดดีที่ปลุกปั่นความต้องการในตัวของวายุให้เพิ่มขึ้น

“อ๊ะ อ๊ะ…”

ร่างกายเล็กโยกตามแรงกระแทก ช่องทางรักตอดรัดแกนกายใหญ่จนวายุเองก็ต้องกัดฟันคำรามในลำคอ ร่างกายนิ่มถกกระแทกตอกอัดเข้าไปอย่างหนักหน่วงจนเกิดความเสียวกระสัน

“อ๊ะ…คุณวายุ ต ตรงนั้น…อ๊ะ…อ๊ะ…” พระพายก้มหน้ากัดฟันแน่นและร้องครวญครางขึ้น เสียงเนื้อกระแทกเนื้อสลับกับเสียงครางดังระงมไปทั่วทั้งห้อง แกนกายใหญ่ชักเข้าชักออกอย่างอ่อนโยนสลับกับหนักหน่วง มือหนายังคงบีบแค้นแก้มก้นที่มันกระเพื่อมตามแรงกระแทกอย่างมันเขี้ยว เสียงหอบหายใจดังขึ้น ทั้งดุดัน รุนแรง อ่อนโยนจนเสียวสะท้านไปทั่วทั้งร่าง วายุเอื้อมมือไปหยอกล้อชักแกนกายเล็กน่ารักเข้าออกจนพระพายเสียวกระสัน

“อ๊าาาาา” เสียงครางหวานดังขึ้น กระตุกเกร็งเมื่อร่างกายถึงจุดสุดยอด น้ำขาวขุ่นถูกพ่นออกมาจากแกนกายเล็กเป็นครั้งแรกในค่ำคืนนี้ ร่างกายบางหอบกระชั้นอย่างเหน็ดเหนื่อย

วายุยังคงชักแกนกายสีเข้มเข้าออกอย่างหนักหน่วง ร่างบางถูกจับให้ขยับตัวตามแรงกระแทก 

“อ้ะ…อ้ะ…”

“อ่าาา…” ราวกับเสียงคำรามจากผู้ได้รับชัยชนะ น้ำคาวพุ่งเข้าเต็มเครื่องป้องกัน ร่างกายใหญ่ถอดถอนแกนกายจากช่องทางรักแดงก่ำของร่างเล็ก เห็นรูจีบสีชมพูขมิบถี่ๆราวกับกำลังยั่วยวนเขาอีกครั้ง

วายุถอดเครื่องป้องกันออกอย่างไม่ใยดีก่อนจะใส่ชิ้นใหม่เข้าไปแทน พระพายล้มตัวนอนราบไปกับเตียงกว้าง หอบหายใจถี่ 

แม้อุณหภูมิในห้องนั้นจะเย็นลงแต่กลับสวนทางกับจิตใจที่มันร้อนรุ่ม วายุจับพระพายพลิกตัวนอนหงาย เผยให้เห็นใบหน้าหวานแดงก่ำ น้ำตาคลอดวงตากวางดูหน้าสงสาร แต่ในขณะเดียวกันก็น่าขย้ำให้แหลกคาเตียง

“คุณ…วายุ” ริมฝีปากบางแดงยั่วยวนจนวายุอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปบดเบียดช่วงชิมความหวานอีกครั้งหนึ่ง ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดไปมาแลกกับลิ้นเล็กจนเกิดน้ำลายชุ่มเหนียว การที่พระพายจูบตอบเขานั่นทำให้เขาแทบคลั่งเมื่อคนที่อยุ่ใต้ร่างนั้นเชื้อเชิญเขาขนาดนี้

วายุผละใบหน้าออก ก้มลงมองใบหน้าหวานฉ่ำที่คลอไปด้วยน้ำตา นิ้วเรียวค่อยๆปาดน้ำตาของพระพายออก

“บอกฉันสิว่าเธอไม่ต้องการ พระพาย บอกฉัน…” 

“ฮึก….อื้อออ” วายุพูดด้วยน้ำเสียงราวกับกระซิบ โน้มใบหน้าลงจุมพิตริมฝีปากบาง พระพายจูบกลับพร้อมกับเอื้อมมือโอบรัดต้นคอของคนที่คร่อมร่างเขาเอาไว้ ดูดดื่ม ลึกซึ้งจนพระพายไม่อยากให้ความรู้สึกแบบนี้มันหายไป ลิ้นเรียวเล็กแทรกเข้าไปในโพรงปากของวายุก่อนที่จะถูกดูดดึงอย่างกลั่นแกล้ง

“อื้ออ”

วายุถอนจุมพิตออกเปลี่ยนมาเป็นซุกไซร้ต้นคอขาวที่บัดนี้มีแต่ร่องรอยสีกุหลาบ ลิ้นร้อนของวายุบรรเลงปลุกเร้าอารมณ์ของคนใต้อาณัติเขาอีกครั้งด้วยกับดูดดึงเนื้อนิ่ม

“หอมไปทั้งตัว” วายุพูดออกไปแบบนั้น ราวกับถูกมนตร์สะกด พระพายใบหน้าแดงก่ำเริ่มหันหน้าหนีเมื่อถูกชม แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อถูกลิ้นร้อนละเลียดชิมที่ยอดอกสีแดงก่ำอีกครั้งจนมันชูชันและแข็งขึ้น

“อ่า…เธอมันยั่ว”

“อ้ะ คุณวายุ” แผ่นอกบางแอ่นรับความเสียวกระสันเมื่อถูกลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดดูดลูกเชอร์รี่จนแดงก่ำจนเกิดเสียงดังจ๊วบไปทั่วทั้งห้อง กายเล็กบิดเร่า รู้สึกถึงความอึดอัดอีกครั้ง ปากมากประสบกาณ์ยังคงทำงานกลั่นแกล้งพระพายจนร่างกายวาบหวาม มือหนาลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างขาวเนียนที่ที่มีแต่รอยแดง วายุก้มลงมองเอวคอดกิ่วแต่กลับมีสะโพกที่ผายราวกับผู้หญิงจนนึกแปลกใจ ร่างกายของพระพายนั่นยั่วยวนเขามากกว่าใครๆที่เคยพบเจอ ยั่วยวนจนหลงใหล อยากตักตวงความสุขจากร่างกายสวยนี้ทั้งคืน

เรียวขาเล็กถูกจับยกขึ้นมาพาดบ่า ช่องทางรักสีหวานยังคงขมิบเชื้อเชิญวายุจนเขายกยิ้มอย่างพอใจ เจลใสถูกหยิบมาใช้อีกครั้ง

“อ้ะ…” พระพายสะดุ้งเมื่อเจลเย็นๆนั้นถูกหยดลงทั่วช่องทางรัก วายุอยากมองใบหน้าหวานนั้นอีกครั้ง อยากเห็นเด็กน้อยน้ำตาคลอเมื่อถูกเข้ากระแทกแกนกายเข้าไป

“ผ่อนคลายนะ เด็กดี…” มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มแผ่วเบาราวกับเป็นการหลอกล่อให้เหยื่อติดกับ เพราะก้านนิ้วยาวกำลังสอดเข้าไปในร่องสีหวาน

“อ๊าาา…” พระพายสะดุ้งโหยง ตัวสั่นระริก หลับตาลงพร้อมกับจิกเล็บบนผ้าปูที่นอนจนยับ วายุขยับนิ้วหมุนวนช่องทางรักอีกครั้ง ในขณะที่ยังมองใบหน้าหวานครวญครางด้วยความเจ็บปวดไม่วางตา เขางอนิ้วหมุนวนในช่องทางรักจนมันตอด รัดแน่นไปหมด 

“ถ้าเจ็บก็ร้องออกมา” เสียงนุ่มทุ้มพูดขึ้น พร้อมกับโน้มลงไปจูบซับน้ำตาที่ไหลลงมา พระพายสงบลงเมื่อถูกทำกระทำอย่างอ่อนโยน แต่หารู้ไม่ว่าแกะน้อยอย่างเขากำลังจะโดนหลอก เมื่อแกนกายใหญ่นั้นกระแทกสวนเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว 

“อ๊าาา…ลึก….ลึกเกินไป” พระพายครางเสียงกระเส่า วายุจูบแผ่วเบาก่อนจะผละใบหน้าออก กระแทกแกนกายเข้าไปอย่างแผ่วเยาแต่หนักหน่วง

“อ่า…ของเธอมันแน่น…” คำพูดหยาบโลนถูกสบถออกมาอีกครั้งในขณะที่ยังสอบสะโพกเข้าออกจนพระพายตัวโยกไปตามแรง

เด็กน้อยหลับตาพร้อมกับกัดริมฝีปากระบายความเสียว นั่นเป็นภาพที่ช่างยั่วยวนวายุนักจนอยากขย้ำให้แหลกคาเตียง 

“อึก…อ๊ะ อ๊ะ…” น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง ร่างเล็กที่นอนขยับ บิดกายไปมา ถูกอุ้มขึ้นในขณะที่ส่วนล่างยังคงทำงาน ร่างเล็กผวาเข้ากอดวายุเอาไว้ ซบใบหน้าลงบนไหล่กว้างอย่างออดอ้อน มือแกร่งกอดเอวบางเอาไว้พร้อมกับตบสะโพก สวนแกนกายใหญ่เข้าไปในแกนกายเล็กจนพระพายตัวสั่น

“เธอช่วยฉันหน่อยสิพระพาย” วายุก้มลงขบกัดใบหูขาวจนแดงก่ำ แกนกายใหญ่ยังคงแช่ไว้อย่างนั้นแต่กลับไม่ขยับราวกับกำลังจะแกล้งเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดเขา พระพายเงยหน้าขึ้น ตากวางหวานฉ่ำสบเข้ากับตาคมของวายุ มือเรียวเกาะไหล่กว้างของวายุเอาไว้

“อึก…อ้ะ…อ้ะ”

พระพายขยับตัวขึ้นลงช้าๆ ความแข็งขืนตอกอัดเข้าสู่ร่างกาย  เอวบางถูกกดลงรับความแข็งจากเอ็นร้อนจนมิด

“อ๊าา….” เสียงครางดังระงมไปทั่วห้อง เตียงใหญ่กระเพื่อมตามแรงโยกเมื่อวายุขยับสะโพกบางขึ้นลงสวนกับเอ็นร้อนจนลึกกว่าเดิมจนช่องทางรักเริ่มเป็นสีแดงก่ำ ใบหน้าร้อนผ่าวแสดงสีหน้าเจ็บปวด

“อึกก….ฮะ…อ๊า ลึก…อ๊า”

เพี๊ยะ! มือหนายังคงฟาดก้นนิ่มเบาๆ จูบซับต้นคอขาวของพระพายเพื่อปลอบโยน พระพายแอ่นอกรับสำผัสเสียวซ่านเมื่อลิ้นร้อนของวายุเริ่มทำงาน ตวัดดูดชิมความหวานจากยอดอกของร่างบางอีกครั้ง

“อ๊ะ…พาย ไม่ไหวแล้ว อ๊ะ…อ๊าาา”

ร่างกายสั่นระริกพ่นน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนหมด เด็กน้อยซุกซบลงบนแผ่นอกกว้างหมดเรี่ยวแรง

“เธอขี้โกง” วายุจับแกนกายบางกระแทกเข้าออกสวนทางกับเอ็นร้อนของเขา หมุนวนเอวถี่ขึ้นจนพระพายแทบไม่มีแรงหลงเหลือ

“อ๊ะ อ๊ะ…” วายุตบสะโพกเข้าหาช่องทางสีหวานเข้าออกอย่างต่อเนื่อง

“อ่า….” ไม่นานน้ำรักของเขาก็พุ่งออกมาอีกครั้งจนต้องถอดเครื่องป้องกันออก

ร่างกายบางเริ่มเหนื่อยหอบถูกดึงมากอดเอาไว้ วายุก้มลงจูบซับหน้าผากของเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน พระพาย น้ำตาไหลพรากออกมาอีกครั้ง สะอื้นกอดตอบวายุ

“คุณ…วายุ” พระพายยังไม่ฟื้นจากฤทธิ์ยา ดวงตาหวานยังคงช้อนมองเขาอยู่ พระพายโน้มใบหน้าเข้ามาจูบวายุอย่างออดอ้อน การกระทำเหล่านั้นราวกับน้ำมันเชื้อเพลิงชนิดดีที่ถูดราดให้ไฟราคะลุกโชนขึ้นอีกครั้ง เครื่องป้องกันถูกหยิบมาใช้อีกนับครั้งไม่ถ้วน เขาคงไม่ยอมให้มันจบลงแค่นี้ เมื่อความต้องการของเขามันทวีคุณขึ้นเรื่อยๆ

เสียงครวญครางครั้งแล้วครั้งเล่าดังขึ้นภายในห้องกว้าง วายุไม่เหน็ดเหนื่อย ตัดตวงความสุขจากร่างกายเล็กไม่รู้จักจบสิ้น ร่างกายขาวถูกจับพลิกไปมาหลายต่อหลายท่าจนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ สองมือนิ่มจิกลงบนผ้าปูที่นอนในขณะที่วายุยังคงโหมกระแทกแกนกายเขาไปในช่องทางสีหวานอย่างไม่มีพัก ร้อนแรงสลับกับอ่อนโยนจนเสียวซ่านไปทั่วทั้งตัว 

เสียงดังปับ ปับสลับกับเสียงจ๊วบจ๊าบดังไปทั่วทั้งห้อง เด็กน้อยถูกดึงใบหน้าหันมารับรสจูบจนปากแดงก่ำเริ่มมีเลือดซิบ เสียงจูบดังคละเคล้ากับเสียงกระแทกกระทั้น

“คุณวายุ…บะ…เบา…อื้ออ…อ้ะ…อ้ะ…อ้ะ…” ร่างกายขยับไปตามแรงกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่า 

“อ้ะ…อื้ออ สะ เสียว….” สะโพกหนาเริ่มซอยถี่หนักขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกระเส่า ครวญคราง อยากกระแทกให้ร่างเล็กแหลกละเอียดตรงหน้า พระพายโผเข้ากอดวายุเอาไว้ อีกครั้งที่ร่างกายกระตุกปล่อยน้ำสีขาวออกมา ช่องทางรักกำลังขมิบตอดรัดแกนกายของเขาเอาไว้

วายุจับเอวคอดกดลงรับเอ็นร้อนที่สวนกระแทกเข้ามาอีกครั้ง

“อ่า…” น้ำขาวขุ่นถูกพ่นออกมาเต็มเครื่องป้องกันอีกครั้ง 

ผ่านมาหลายชั่วโมง ขาเรียวถูกยกขึ้นพาดบ่าในท่านอนหงาย ไม่รู้เป็นกี่ครั้งในค่ำคืนนี้ พระพายกัดปากรับแรงกระแทกที่สวนเข้ามาไม่หยุด จนน้ำขาวขุ่นถูกปล่อยออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า เครื่องป้องกันถูกหยิบออกมาใช้หลายอัน วายุทำไปราวกับลุ่มหลงในร่างกายนี้ ร่างเล็กที่ปรนเปรอเขาจนสาแก่ใจ พระพายเหนื่อยหอบซบใบหน้าลงกับแผ่นอกกว้าง ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า 

“เธอเก่ง…” วายุเผยรอยยิ้มจางๆ ประคองพระพายให้นอนลงบนเตียงกว้าง ใบหน้าหวานหลับตาพริ้มเพราหายใจสม่ำเสมอ เขาปรับอุณหภูมิภายในห้องให้อบอุ่นขึ้น พร้อมกับเอนกายลงข้างๆเด็กน้อย ก่อนจะปล่อยตัวของเขาเองให้เข้าสู่นิทรา