mistle

  วายุค่อยๆแกะกระดุมเสื้อของพระพายออก ร่างกายขาวเมื่อไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ปกปิดกลับยั่วยวนเขาจนแทบไม่มีสติหลงเหลืออยู่ พระพายเองก็ช่วยถอดเสื้อของวายุออกจนเผนให้เห็นกล้ามเนื้อสวยและผิวแทนๆที่พระพายเองก็หลงใหลไม่แพ้กัน เสื้อผ้าของทั้งคู่ถูกโยนทิ้งลงพื้น วายุก้มลงงับแขนเรียวเล็กที่เริ่มมีน้ำมีนวลอย่างมันเขี้ยว “ เราสวยมากเลยรู้ไหม สวยจนพี่หลงไม่ไหวแล้ว ” วายุพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าก้มลงสูดดมซอกคอขาว ขบเม้มไปตามผิวนวลเนียน “ อื้ม …” พระพายส่งเสียงน่าอายออกมา กลิ่นกายหอมผลักสติของวายุให้จมดิ่งลง มือหนาบีบเฟ้นไปตามร่างกายขาวจนเกิดรอยแดง พระพายเงยหน้าตามแรงสัมผัสที่เริ่มหนักหน่วงขึ้น วายุดันไหล่ร่างเล็กให้นอนราบลงกับเตียงนุ่ม พระพายส่งยิ้มด้วยสายตาเชิญชวน ยังคงมองไปที่วายุ ดวงตาหวานฉ่ำมองมาที่เขาจนวายุอดใจไม่ไหว วายุก้มลงประกบริมฝีปาก แยงลิ้นร้อนเข้าไปไล่ชิมความหวานจากริมฝีปากบาง ละเลียดจูบ หยอกล้อลิ้นเรียยวเล็กไปมาจนเกิดเสียงดังไปทั่วห้อง วายุผละจูบออกมองสำรวจไปตามเอวคอดของพระพาย สะโพกที่เริ่มผายขึ้นอีกทั้งผิวกายขาวเปล่งเปล่งนุ่มนิ่ม จนเขาอยากจะสัมผัสไปทุกส่วน มือหนาลูบไล้บีบเฟ้นเนื้อน...

  เสื้อผ้าบางๆของพระพายถูกมือหนาถอดออกจนหมดพร้อมกับถูกโยนลงพื้นอย่างไม่ใยดี วายุยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือหนาค่อยๆลูบไล้ผิวเนียนแผ่วเบาเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของคนที่อยู่ใต้ร่างของเขา วายุดึงกางเกงขาสั้นของพระพายออก เผยให้เห็นอันเดอร์แวร์ลูกไม้สีขาว ยั่วยวนจนเขาแทบคลั่ง ไม่เคยรู้มาก่อนว่าพอมันอยู่บนตัวพระพายแล้วกลับทำให้ร่างบางน่าขย้ำขึ้นอีกเป็นกอง ความต้องการปะทุขึ้นจนแทบจะระเบิดออกมา วายุฉีกอันเดอร์แวร์สีขาวจนมันหลุดลุ่ยและถูกโยนลงพื้นตามๆกันไป “ คุณวายุ ”  พระพายเริ่มน้ำตาคลอขึ้นอีกครั้ง เขานั้นมีสติครบถ้วน ไม่เหมือนกับคราวที่แล้วเลยรู้สึกประหม่าขึ้นมา “ ไม่เป็นไร เด็กดี ”  วายุลูบกลุ่มผมนิ่มปลอบประโลมให้คลายกังวล ร่างกายเปลือยเปล่ากระทบกับแสงจันทร์ช่างน่ามอง วายุก้มลงสูดกลิ่นกายขาว วายุเอื้อมมือแกร่งจุบปลายคางมนเอาไว้พร้อมกับก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากบาง บดเบียดด้วยความต้อองการก่อนจะบีบกรามเล็กให้เผยอออก ลิ้นร้อนทาบทับลงบนลิ้นเรียวเล็ก ดูดดุนด้วยความรุนแรง “ อื้ม …”   พระพายส่งเสียงในลำคอมีอารมณ์ร่วมไปกันคนตรงหน้า วายุเริ่มย้ำสัมผัสรุนแรงมากขึ้น...